- ایمپلنت دیجیتال کل فک روشی برای بازسازی دندان های یک فک با استفاده از تصویربرداری سه بعدی، طراحی رایانه ای و جراحی برنامه ریزی شده است.
- در بسیاری از درمان ها برای هر فک از 4 تا 6 پایه ایمپلنت استفاده می شود، اما تعداد نهایی فقط پس از بررسی استخوان مشخص خواهد شد.
- انتخاب میان ایمپلنت All-on-4، درمان بر پایه 6 ایمپلنت یا اوردنچر باید براساس وضعیت استخوان، قدرت جویدن و نیاز بیمار انجام شود.
- استفاده از 4 پایه همیشه به معنای درمان ضعیف تر نیست و استفاده از تعداد بیشتر نیز لزوما نتیجه بهتری ایجاد نمی کند.
- اسکن CBCT، اسکن داخل دهانی و طراحی پروتز قبل از جراحی، مهم ترین بخش های یک درمان دیجیتال دقیق هستند.
- در بعضی بیماران می توان دندان های آسیب دیده را خارج و پایه ها و پروتز موقت را در یک روز نصب کرد.
- تحویل دندان موقت فوری به ثبات اولیه ایمپلنت ها، کیفیت استخوان و کنترل مناسب فشارهای جویدن وابسته است.
- جراحی هدایت شده می تواند محل، زاویه و عمق قرارگیری ایمپلنت ها را دقیق تر برنامه ریزی کند، اما بدون خطا و بدون ریسک نیست.
- سیگار، دیابت کنترل نشده، تحلیل شدید استخوان و بیماری فعال لثه می توانند برنامه درمان را تغییر دهند.
- بهترین روش ایمپلنت دیجیتال کل فک، روشی است که براساس آناتومی فک، طرح پروتز نهایی و شرایط اختصاصی بیمار انتخاب شود.
ایمپلنت دیجیتال کل فک چیست و به چند پایه نیاز دارد؟
ایمپلنت دیجیتال کل فک یک روش واحد یا نام تجاری مشخص نیست، بلکه مجموعه ای از فناوری ها و مراحل درمانی است که برای بازسازی دندان های یک فک مورد استفاده قرار می گیرد. در این روش، اطلاعات حاصل از تصویربرداری سه بعدی فک، اسکن داخل دهان، تصاویر صورت و طرح دندان های نهایی در نرم افزار با یکدیگر ترکیب می شوند. پزشک با کمک این اطلاعات می تواند پیش از جراحی، موقعیت تقریبی استخوان، لثه، عصب ها، سینوس ها و دندان های آینده را بررسی کند.
تفاوت مهم این روش با یک جراحی معمولی، در «طراحی پروتز محور» است. یعنی ابتدا شکل، اندازه و موقعیت دندان های مورد نیاز مشخص می شود و سپس جای پایه های ایمپلنت براساس همان پروتز برنامه ریزی خواهد شد. این فرایند کمک می کند پایه ها تنها در محل دارای استخوان قرار نگیرند، بلکه از نظر زاویه، فاصله و دسترسی برای ساخت دندان نهایی نیز مناسب باشند.
دیجیتال بودن درمان به این معنا نیست که تمام مراحل بدون دخالت پزشک یا به صورت خودکار انجام می شوند. نرم افزار فقط ابزاری برای تحلیل و انتقال طرح درمان است و تشخیص نهایی همچنان به دانش جراح، وضعیت بافت ها و شرایط واقعی مشاهده شده در حین جراحی وابسته است.
چه افرادی به ایمپلنت کامل فک نیاز دارند؟
این درمان بیشتر برای افرادی در نظر گرفته می شود که تمام دندان های یک فک خود را از دست داده اند یا بیشتر دندان های باقی مانده آنها قابل نگهداری نیست. پوسیدگی گسترده، بیماری پیشرفته لثه، شکست درمان های قبلی و لق شدن شدید دندان ها از دلایل متداول بررسی این روش هستند.
وجود چند دندان آسیب دیده به تنهایی دلیل مناسبی برای کشیدن تمام دندان ها نیست. هر دندانی که امکان درمان و نگهداری قابل پیش بینی داشته باشد باید به صورت جداگانه ارزیابی شود. خارج کردن دندان های قابل نگهداری فقط برای انجام سریع تر ایمپلنت، تصمیمی است که باید با احتیاط گرفته شود.
افرادی که از دندان مصنوعی متحرک ناراضی هستند نیز ممکن است گزینه مناسبی برای درمان کامل فک باشند. با این حال، برای بعضی بیماران اوردنچر متکی بر ایمپلنت از نظر هزینه، نظافت، پشتیبانی لب و جبران تحلیل استخوان انتخاب منطقی تری از پروتز ثابت است.
برای ایمپلنت دیجیتال کل فک چند پایه لازم است؟
در درمان های ثابت کامل فک معمولا از 4، 5 یا 6 پایه ایمپلنت استفاده می شود. در شرایط خاص ممکن است تعداد متفاوتی در نظر گرفته شود. عدد مناسب برای همه بیماران یکسان نیست و باید با توجه به فک بالا یا پایین، تراکم استخوان، طول قوس فکی، فاصله قدامی خلفی پایه ها و طراحی پروتز تعیین شود.
یک مرور سیستماتیک وابسته به ITI نشان داده است که در مطالعات بررسی شده، پروتزهای ثابت کامل متکی بر کمتر از 5 ایمپلنت و پروتزهای متکی بر 5 ایمپلنت یا بیشتر، از نظر میزان بقای ایمپلنت و پروتز تفاوت آماری معناداری نداشته اند. با این حال، کیفیت شواهد محدود بوده و عواملی مانند توزیع پایه ها، شرایط استخوان و طراحی پروتز نیز بر نتیجه اثر می گذارند. بنابراین نمی توان تنها براساس این یافته، چهار پایه را برای تمام بیماران مناسب دانست.
در مورد ایمپلنت دیجیتال برای افراد سیگاری بیشتر بدانید!
روش All-on-4 چگونه انجام می شود؟
در روش All-on-4 یک پروتز کامل ثابت معمولا بر چهار پایه ایمپلنت قرار می گیرد. دو پایه جلویی بیشتر به صورت عمودی و دو پایه عقب، در صورت نیاز، با زاویه مشخص نصب می شوند. هدف از زاویه دادن پایه های خلفی، استفاده بهتر از استخوان موجود، افزایش گستردگی تکیه گاه ها و کاهش طول بخش معلق پروتز است.
این روش می تواند برای بیمارانی که حجم استخوان مناسبی در بخش جلویی فک دارند کاربردی باشد. در بعضی موارد نیز به کاهش نیاز به پیوند وسیع استخوان کمک می کند. با وجود این، عبارت All-on-4 نباید به عنوان نسخه ثابت برای همه بیماران استفاده شود.
اگر یکی از چهار پایه در دوره درمان دچار مشکل شود، طراحی پروتز و ادامه درمان ممکن است با چالش بیشتری روبرو شود. به همین دلیل کیفیت استخوان، ثبات اولیه هر پایه، شدت فشارهای فکی، عادت دندان قروچه و توانایی بیمار برای رعایت مراقبت ها باید دقیق ارزیابی شوند.
چه زمانی استفاده از 6 پایه مناسب تر است؟
استفاده از شش ایمپلنت می تواند سطح اتکا و انعطاف بیشتری برای توزیع نیروها فراهم کند، به ویژه زمانی که طول قوس فکی زیاد است یا پزشک می خواهد امکان تقسیم پروتز به بخش های مختلف را بررسی کند. در فک بالا نیز به دلیل تراکم کمتر استخوان، گاهی تعداد بیشتری پایه پیشنهاد می شود.
شش پایه همیشه انتخاب بهتر نیست. اگر استخوان کافی در موقعیت مناسب وجود نداشته باشد، افزایش تعداد ایمپلنت ها می تواند نیاز به پیوند استخوان، جراحی پیچیده تر و هزینه بیشتر را به همراه داشته باشد. همچنین پایه ای که در موقعیت نامناسب قرار گرفته باشد صرفا به دلیل افزایش تعداد، ارزش درمانی بیشتری ایجاد نمی کند.
ملاک اصلی باید پشتیبانی صحیح از پروتز نهایی باشد. در واقع چهار ایمپلنت با توزیع مناسب می توانند از چند پایه با فاصله کم و زاویه نامناسب عملکرد قابل پیش بینی تری داشته باشند.
در مورد مراقبت بعد از ایمپلنت دیجیتال بیشتر بدانید!
تفاوت تعداد پایه در فک بالا و پایین
استخوان فک پایین، به ویژه در قسمت جلویی، معمولا تراکم بیشتری نسبت به فک بالا دارد. این موضوع می تواند دستیابی به ثبات اولیه مطلوب را آسان تر کند. با این حال، محل عبور عصب فک پایین باید در طراحی جراحی با دقت مشخص شود.
در فک بالا تراکم استخوان معمولا کمتر است و وجود سینوس های فکی، تحلیل استخوان و نیاز به پشتیبانی لب می توانند طرح درمان را پیچیده تر کنند. به همین علت ممکن است برای بعضی بیماران استفاده از شش پایه یا انجام پیوند استخوان پیشنهاد شود.
تصمیم گیری تنها با مشاهده عکس پانورامیک امکان پذیر نیست. انجمن رادیولوژی دهان و فک آمریکا، تصویربرداری مقطعی و CBCT را برای ارزیابی محل های ایمپلنت توصیه کرده است. البته میزان تصویربرداری باید براساس نیاز تشخیصی بیمار و با رعایت اصول کاهش دوز انتخاب شود.
ایمپلنت ثابت یا اوردنچر؛ کدام مناسب تر است؟
در پروتز ثابت، بیمار نمی تواند دندان ها را در خانه از دهان خارج کند و پروتز معمولا با پیچ به ایمپلنت ها متصل می شود. احساس نزدیک تر به دندان ثابت، ثبات مناسب و قدرت جویدن مطلوب از مزایای این طرح هستند. در مقابل، هزینه بیشتر و نیاز به رعایت دقیق نظافت زیر پروتز از محدودیت های آن محسوب می شوند.
اوردنچر نوعی دندان متحرک است که به کمک ایمپلنت ها ثبات بیشتری پیدا می کند. بیمار می تواند آن را برای نظافت خارج کند. این روش در بعضی افراد سالمند یا بیمارانی که تحلیل قابل توجه استخوان و بافت نرم دارند، انتخاب عملی تری است.
فضای عمودی بین دو فک نیز در انتخاب پروتز اهمیت دارد. جنس پروتز، ارتفاع اجزا، پشتیبانی لب و فضای لازم برای نظافت باید پیش از جراحی ارزیابی شوند. بررسی فضای پروتزی یکی از اصول مهم برنامه ریزی درمان کامل فک است.
در مورد ایمپلنت دیجیتال برای سالمندان بیشتر بدانید!
مراحل ایمپلنت دیجیتال کل فک و انتخاب روش مناسب
درمان موفق از زمان جراحی آغاز نمی شود؛ بلکه نقطه شروع آن تشخیص و طراحی دقیق دندان نهایی است. اگر موقعیت ایمپلنت ها بدون توجه به شکل پروتز، خط لبخند، توانایی نظافت و نحوه توزیع نیرو انتخاب شود، حتی جراحی دقیق نیز ممکن است به نتیجه مطلوب منتهی نشود.
فرایند درمان در هر بیمار متفاوت است. برخی افراد می توانند طی یک جلسه جراحی، کشیدن دندان ها، قرار دادن پایه ها و دریافت پروتز موقت را تجربه کنند. برخی دیگر ابتدا به کنترل عفونت، پیوند استخوان یا دوره ترمیم نیاز دارند.
مرحله اول؛ معاینه و بررسی سلامت عمومی
پزشک در جلسه نخست وضعیت دندان ها، لثه، میزان باز شدن دهان، رابطه دو فک، فرم لبخند و شرایط بافت نرم را بررسی می کند. سابقه بیماری های قلبی، دیابت، پوکی استخوان، مصرف دارو، حساسیت ها، استعمال دخانیات و سابقه جراحی های قبلی نیز باید ثبت شود.
بیماری فعال لثه و عفونت های درمان نشده می توانند خطر عوارض را افزایش دهند. در چنین شرایطی ممکن است ابتدا درمان عفونت، جرم گیری، کشیدن دندان های غیر قابل نگهداری یا ایجاد یک دوره کنترل بافتی لازم باشد.
در مورد ایمپلنت دیجیتال دندان جلو بیشتر بدانید!
مرحله دوم؛ تصویربرداری CBCT و اسکن دیجیتال
CBCT اطلاعات سه بعدی مربوط به عرض و ارتفاع استخوان، محل عصب ها، سینوس ها و سایر ساختارهای حساس را در اختیار پزشک قرار می دهد. اسکن داخل دهانی نیز فرم لثه، دندان های باقی مانده و رابطه تقریبی دو فک را ثبت می کند.
در بیمار کاملا بی دندان، اسکن داخل دهان ممکن است به دلیل نبود نقاط مرجع ثابت دشوارتر باشد. گاهی اسکن دندان مصنوعی موجود، قالب گیری معمولی، مارکرهای کمکی، فوتوگرامتری یا روش ترکیبی برای افزایش دقت به کار می رود. برخی مطالعات قدیمی تر نشان داده اند که قالب گیری دیجیتال کامل فک همیشه از روش معمول دقیق تر نیست؛ بنابراین انتخاب تکنیک ثبت اطلاعات باید براساس شرایط بیمار انجام شود.
مرحله سوم؛ طراحی لبخند و پروتز نهایی
پیش از مشخص کردن جای پایه ها، موقعیت دندان ها، خط میانی، ارتفاع دندان، نمایش دندان هنگام لبخند و فضای لازم برای پروتز بررسی می شود. این مرحله مشخص می کند که بیمار به دندان ثابت زیرکونیا، پروتز هیبریدی یا اوردنچر نیاز دارد.
اگر بیمار برای پشتیبانی لب به حجم زیادی از پروتز و لثه مصنوعی نیاز داشته باشد، یک پروتز متحرک با طراحی مناسب ممکن است ظاهر طبیعی تری ایجاد کند. انتخاب پروتز صرفا براساس تمایل به ثابت بودن نباید انجام شود.
مرحله چهارم؛ طراحی محل پایه های ایمپلنت
اطلاعات CBCT و اسکن سطحی در نرم افزار بر روی یکدیگر قرار می گیرند. سپس قطر، طول، زاویه و عمق هر پایه با توجه به استخوان موجود و پروتز آینده طراحی می شود.
در این مرحله باید فاصله مناسب میان ایمپلنت ها، ضخامت استخوان اطراف پایه، طول بخش معلق پروتز و امکان نظافت بررسی شود. نرم افزار می تواند طرح را نمایش دهد، اما انتخاب نهایی به قضاوت بالینی پزشک وابسته است.
در مورد ایمپلنت دیجیتال برای تحلیل استخوان بیشتر بدانید!
مرحله پنجم؛ ساخت گاید جراحی
گاید جراحی وسیله ای است که براساس طراحی دیجیتال ساخته می شود و جهت حرکت ابزار جراحی را کنترل می کند. جراحی ممکن است به صورت هدایت شده در مرحله سوراخ کاری یا به شکل کاملا هدایت شده تا زمان نصب ایمپلنت انجام شود.
در فک کاملا بی دندان، گاید معمولا بر مخاط یا استخوان قرار می گیرد و ممکن است با پین ثابت شود. انعطاف مخاط، حرکت گاید یا قرارگیری ناقص آن می تواند باعث اختلاف میان طرح رایانه ای و موقعیت واقعی پایه شود. به همین دلیل، پزشک باید در طول جراحی امکان کنترل و اصلاح طرح را داشته باشد.
مرحله ششم؛ کشیدن دندان ها و نصب ایمپلنت
اگر دندان های غیر قابل نگهداری هنوز در دهان باشند، با هدف حفظ استخوان و بافت نرم خارج می شوند. پس از آماده سازی محل ها، ایمپلنت ها براساس طرح جراحی قرار می گیرند. گاهی فضای اطراف پایه ها به مواد پیوند استخوان نیاز دارد.
جراحی بدون برش برای همه بیماران امکان پذیر نیست. اگر دید مستقیم استخوان، اصلاح شکل فک یا پیوند گسترده لازم باشد، جراح ممکن است لثه را باز کند. هدف اصلی حفظ ایمنی و اجرای صحیح طرح است، نه انجام جراحی بدون بخیه به هر قیمت.
مرحله هفتم؛ تحویل دندان موقت فوری
اگر پایه ها ثبات اولیه کافی داشته باشند و بتوان نیروها را به شکل کنترل شده میان آنها توزیع کرد، ممکن است پروتز موقت ثابت در همان روز یا چند روز نخست نصب شود. این روش با عنوان بارگذاری فوری شناخته می شود.
دندان فوری به معنای پایان درمان نیست. پروتز موقت برای حفظ ظاهر، بررسی تکلم و ایجاد عملکرد کنترل شده طراحی می شود. بیمار باید در دوره ترمیم رژیم غذایی نرم داشته باشد و از وارد کردن فشار سنگین خودداری کند.
اگر ثبات پایه ها کافی نباشد، استفاده از دندان موقت متحرک یا تاخیر در بارگذاری انتخاب ایمن تری است. وعده قطعی «ایمپلنت و دندان ثابت در یک روز» بدون مشاهده تصاویر و ارزیابی شرایط بیمار قابل اعتماد نیست.
در مورد مراقبت های بعد از ایمپلنت دیجیتال بیشتر بدانید!
مرحله هشتم؛ دوره جوش خوردن و کنترل درمان
اتصال استخوان به سطح ایمپلنت طی چند ماه شکل می گیرد. مدت این دوره براساس فک، کیفیت استخوان، نوع جراحی و شرایط عمومی بیمار متفاوت است. در این زمان جلسات کنترل برای بررسی بافت لثه، وضعیت پیچ ها، فشارهای جویدن و نظافت انجام می شوند.
درد شدید و رو به افزایش، تورم غیر طبیعی، ترشح، تب، خونریزی کنترل نشده یا حرکت پروتز باید سریع بررسی شود. کمی ناراحتی و تورم پس از جراحی قابل انتظار است، اما تشخیص طبیعی یا غیر طبیعی بودن علائم باید توسط پزشک انجام شود.
مرحله نهم؛ اسکن نهایی و ساخت پروتز دائمی
پس از اطمینان از پایداری ایمپلنت ها، موقعیت دقیق پایه ها ثبت می شود. در بازسازی کامل فک، دقت ارتباط میان چند ایمپلنت اهمیت زیادی دارد. کوچک ترین خطا می تواند مانع نشستن بدون فشار چارچوب نهایی شود.
برای افزایش اطمینان ممکن است از اسکن بادی، فوتوگرامتری، قالب گیری معمولی یا جیک تایید استفاده شود. هدف، ساخت پروتزی با تطابق غیرفعال و بدون تنش نامناسب بر پایه ها است.
پروتز دائمی می تواند از زیرکونیای یکپارچه، ترکیب فلز و آکریل یا مواد دیگر ساخته شود. انتخاب جنس باید براساس فضای موجود، الگوی جویدن، امکان تعمیر، ظاهر مورد انتظار و بودجه بیمار انجام شود.
چگونه روش مناسب برای هر بیمار انتخاب می شود؟
برای انتخاب میان چهار یا شش پایه، بارگذاری فوری یا تاخیری و پروتز ثابت یا متحرک باید مجموعه ای از عوامل بررسی شود:
- حجم، ارتفاع و تراکم استخوان هر فک
- محل سینوس ها و عصب فک پایین
- سلامت لثه و وجود عفونت
- قدرت عضلات فک و سابقه دندان قروچه
- طول قوس و نحوه توزیع ایمپلنت ها
- میزان نمایش لثه هنگام لبخند
- فضای عمودی لازم برای پروتز
- توانایی بیمار برای نظافت زیر دندان ها
- سیگار، دیابت و داروهای مصرفی
- انتظار بیمار، زمان درمان و بودجه
هیچ یک از این معیارها به تنهایی تعیین کننده نیستند. برای مثال، وجود استخوان کافی ممکن است امکان نصب شش پایه را فراهم کند، اما اگر فضای پروتزی و دسترسی نظافتی مناسب نباشد، طرح درمان همچنان باید اصلاح شود.
در مورد هزینه لمینت دیجیتال در سال 1405 بیشتر بدانید!
مزایای ایمپلنت دیجیتال کل فک
مهم ترین مزیت درمان دیجیتال، امکان مشاهده و تحلیل طرح پیش از شروع جراحی است. این فناوری می تواند ارتباط دقیق تری میان جراح، دندانپزشک پروتز و لابراتوار ایجاد کند.
از دیگر مزایای احتمالی می توان به برنامه ریزی دقیق تر زاویه پایه ها، پیش بینی بهتر شکل دندان ها، ساخت گاید جراحی، کاهش برخی مراحل دستی و امکان آماده سازی پروتز موقت پیش از جراحی اشاره کرد. تحقق این مزایا به کیفیت داده ها، تجهیزات و تجربه تیم درمان وابسته است.
محدودیت ها و عوارض احتمالی
ایمپلنت دیجیتال نیز مانند هر درمان جراحی می تواند با عفونت، خونریزی، آسیب عصبی، التهاب بافت اطراف ایمپلنت، تحلیل استخوان یا جوش نخوردن پایه همراه باشد. شل شدن یا شکستن پیچ، لب پر شدن پروتز و مشکلات تکلم یا نظافت نیز از عوارض پروتزی احتمالی هستند.
خطای اسکن، تطبیق نادرست فایل ها، حرکت گاید و تفاوت میان طرح نرم افزاری و شرایط واقعی استخوان از محدودیت های اختصاصی فرایند دیجیتال محسوب می شوند. استفاده از فناوری نمی تواند معاینه دقیق و تجربه بالینی را جایگزین کند.
مراقبت و ماندگاری ایمپلنت کامل فک
پروتز ثابت کامل نیز به مسواک زدن و تمیز کردن فضای زیر دندان ها نیاز دارد. مسواک بین دندانی، نخ مخصوص ایمپلنت و واترجت ممکن است براساس طراحی پروتز توصیه شوند. تجمع پلاک زیر پروتز می تواند به التهاب لثه و بیماری اطراف ایمپلنت منجر شود.
جلسات کنترل معمولا برای بررسی لثه، استخوان، پیچ ها، تماس های جویدن و سلامت پروتز برنامه ریزی می شوند. فاصله این جلسات براساس ریسک هر بیمار متفاوت است.
پایه ایمپلنت و پروتز روی آن عمر یکسانی ندارند. حتی اگر پایه ها سالم باقی بمانند، اجزای پروتز ممکن است در طول زمان به تعمیر، تعویض یا تنظیم نیاز داشته باشند. به همین دلیل ارائه تضمین دائمی برای این درمان از نظر علمی منطقی نیست.
در مورد مراقبت از پروتز دیجیتال بیشتر بدانید!
جمع بندی
ایمپلنت دیجیتال کل فک می تواند راهکاری موثر برای بازسازی دندان های از دست رفته یک فک باشد، اما موفقیت آن به انتخاب صحیح بیمار، طراحی پروتز محور و اجرای دقیق مراحل وابسته است. در بسیاری از درمان ها از چهار تا شش پایه استفاده می شود و انتخاب عدد نهایی باید پس از بررسی CBCT، کیفیت استخوان، فشارهای جویدن و نوع پروتز انجام شود.
All-on-4 برای برخی بیماران گزینه ای مناسب و کم تهاجم تر است، در حالی که برخی دیگر از شش پایه، پیوند استخوان یا پروتز متحرک متکی بر ایمپلنت سود بیشتری می برند. دیجیتال بودن درمان می تواند دقت برنامه ریزی را افزایش دهد، اما به تنهایی نتیجه را تضمین نمی کند.
معاینه تخصصی، بررسی سلامت عمومی، کنترل بیماری لثه و انتخاب تیمی که جراحی و ساخت پروتز را به صورت هماهنگ انجام دهد، مهم ترین اقدامات پیش از تصمیم گیری هستند. برنامه درمان باید برای هر بیمار به صورت اختصاصی تنظیم شود و نباید تنها بر تبلیغات مربوط به تعداد پایه یا تحویل دندان در یک روز تکیه کرد.
ایمپلنت دیجیتال کل فک در کلینیک دکتر علی مهرفرد
اگر به دلیل از دست دادن دندان ها، بیماری پیشرفته لثه یا آسیب گسترده دندان ها به دنبال روشی دقیق برای بازسازی کامل لبخند خود هستید، کلینیک دندانپزشکی دکتر علی مهرفرد امکان بررسی تخصصی شرایط شما را فراهم کرده است. در این مرکز، طراحی درمان ایمپلنت دیجیتال کل فک با استفاده از اسکن داخل دهانی سه بعدی، تصویربرداری دقیق، نرم افزارهای طراحی دیجیتال و تجهیزات تخصصی ایمپلنت انجام می شود تا تعداد پایه ها، محل قرارگیری آنها و نوع پروتز براساس وضعیت واقعی استخوان و نیازهای هر بیمار انتخاب شود.
دکتر علی مهرفرد با شماره نظام پزشکی 166944 و سابقه شرکت در دوره های ایمپلنت دیجیتال دانشگاه علوم پزشکی تهران، سمپوزیوم جهانی ITI سوئیس و دوره Advanced Implant & GBR در موسسه Dentium کره جنوبی، درمان را با تمرکز بر برنامه ریزی علمی، حفظ بافت های دهان و دستیابی به نتیجه ای طبیعی و کاربردی پیش می برد. در این کلینیک، از مرحله مشاوره و اسکن اولیه تا طراحی لبخند، جراحی و ساخت پروتز، هماهنگی کاملی میان مراحل دیجیتال درمان برقرار است.
اگر نمی دانید برای فک شما چهار پایه مناسب است یا شش پایه، امکان دریافت دندان موقت فوری دارید یا به پیوند استخوان نیاز خواهید داشت، بهترین اقدام انجام معاینه و بررسی تصاویر سه بعدی است. برای دریافت مشاوره درباره ایمپلنت دیجیتال کل فک و آشنایی با طرح درمان اختصاصی خود می توانید از طریق تلفن، واتساپ، اینستاگرام یا سامانه رزرو آنلاین کلینیک دکتر علی مهرفرد نوبت دریافت کنید.
